Vorfagnaður Boot Camp var á föstudaginn og ég skemmti mér konunglega. Það er orðið þónokkuð síðan ég fór á almennilegt ball og Sálin stóð alveg fyrir sínu. Orð Kötu um að vinahópurinn hefði bara elst og fitnað á þeim tíu árum sem flestir í honum hafa þekkst fóru misvel í fólk ;) Ég var hins vegar mjög stolt af því að vera með þeim seinustu heim af vinahópnum, það hefur heldur ekki gerst í mjög langan tíma...

Var vakin klukkan sjö í morgun af lítilli stelpu í alveg afskaplega góðu skapi. Ákváðum að taka hana upp í til okkar og reyna að fá hana til að lúlla aðeins á milli okkar. Hún ákvað í staðinn að það væri svaka stuð að klifra yfir okkur hálfsofandi foreldrana, svo við drifum okkur bara á fætur. Þar sem veðrið var svo ofsalega fallegt langaði mig að nýta kerruna sem við keyptum úti og prófa að labba göngustíginn eftir Sæbrautinni. Þegar við vorum lögð af stað ákváðum við svo bara að kíkja til mömmu og pabba. Eftir stutta heimsókn þar, vildum við fara aðra leið til baka og löbbuðum eftir Miklubraut, urðum svöng og fórum í Bakarameistarann, Suðurveri. Ég var mjög stolt af sjálfri mér að falla ekki í freistni, því ég fékk mér bara rúnstykki. Er soldið þreytt í bakinu eftir allt þetta labb...

Fyrir næstum tveimur vikum kom litla fjölskyldan á Kleppsveginum heim úr einu besta fríi sem ég hef farið í. Við skelltum okkur í ellefu daga ferð til Boston og það var algjört æði. Ég bjóst við því að Hildur Emma myndi kannski gráta alla leiðina í flugvélinni en mín var bara í svaka stuði; reyndar svo miklu að tvær af flugfreyjunum fengu að halda á henni. Við vorum með bílaleigubíl, svo við gátum farið í aðeins lengri ferðir og ég er rosalega fegin að bíllinn var með GPS, því annars værum við líklegast enn föst á flugvellinum; vegakerfið þarna er ekki það auðskiljanlegasta í heimi. Löbbuðum heilan helling; t.d. Freedom trail, sem er u.þ.b. 4 km og tengir saman helstu staði sjálfstæðisbaráttunnar með rauðri línu, úr múrsteinum annars vegar og málningu hins vegar. Svo eru líka ofsalega fallegir almenningsgarðar þarna. Fólkið í Boston var líka rosalega indælt. Römbuðum fram á bygginguna þar sem skrifstofurnar í Boston Legal eiga að vera og fengum okkur hamborgara á fyrirmynd Cheers. Brottfarardaginn fórum við á Dunkin' donuts sem var alveg in the middle of nowhere og sáum þar löggur fá sér kleinuhringi. Það fannst mér kúl. Litla prinsessan var svo alveg yndisleg á heimleiðinni en við komum heim með léttari veski og þyngri töskur.

Á páskadag hræddi Hildur Emma okkur soldið, því hún fékk hitakrampa og við fórum upp á spítala í sjúkrabíl. Það er mjög ógnvekjandi að sjá litla barnið sitt svona en það hjálpaði mikið til að við vorum heima hjá mömmu og pabba þegar þetta gerðist og mamma er frábær í svona aðstæðum. Hildur var um nóttina uppi á spítala svo hægt væri að fylgjast með henni og ég fékk að gista hjá henni. Á bráðamóttöku barna má bara annað foreldrið gista, því það eru fleiri en einn sjúklingur saman á stofu. Hitakrampi er ekki hættulegur en mjög óhugnanlegur að sjá. Hann kom líklegast út af inflúensu og Hildur Emma er alveg búin að jafna sig núna.

Nú hefur margt breyst síðan ég skrifaði síðustu bloggfærslu. 1. apríl byrja ég í nýju starfi; vinn á vefnum uppi á rúv. Það er sko ekki verra að vera á launum við að vesenast í Eurovision :) . Við Stefán drifum þess vegna í að kaupa okkur annan bíl, því við þurfum að skutlast með Hildi Emmu fram og til baka þegar ég fer að vinna. Við keyptum okkur tveggja ára gamlan Opel Astra station og erum hæstánægð með hann. Stefán kláraði svo formlega masterinn um helgina.

Við Sunna létum okkur ekki vanta í salinn á úrslit Laugardagslaganna. Ég var alveg með það á hreinu að Ho ho ho myndi vinna en fannst Eurobandið þó eitthvað geta ógnað því. Svo byrjaði söngkona Mercedes Club að syngja. Ó mæ god. Við Sunna hefðum mögulega getað sungið betur en hún gerði í byrjun og það er ekki hrós. Hún náði sér á strik, en ég sat bara í sjokki. Eurobandið var mjög fagmannlegt á sviði og skilaði sínu. Mér fannst lagið vera hálfgert prump sem Fullkomið líf, en það er mun betra í þessari útgáfu. Hins vegar er ég mjög hneyksluð á framkomu Friðriks Ómars þegar úrslitin voru ljós. Hann drullaði yfir Mercedes Club með orðum sínum: Stundum glymur hæst í tómri tunnu og það er mjög ódrengilegt. Mér er eiginlega orða vant yfir svona og er eiginlega sammála systur minni; það er erfitt að samgleðjast fólki sem lætur svona hluti út úr sér, sérstaklega þegar hann getur ekki einu sinni notað málsháttinn rétt.

Ég hef oft velt því fyrir mér hvaða aular það eru sem ferðast út á land vitandi það að veðrið verður alveg hrikalega slæmt. Núna veit ég það...

Addi var búinn að leigja íbúð á Akureyri og við ætluðum að skella okkur þangað á skíði. Veðurspáin var vægast sagt ekki góð, svo ákveðið var að fara fyrr af stað en áætlað var, á tveimur Land Cruiserum. Vindurinn var svolítið sterkur en ekkert of. Efst á Holtavörðuheiði var hins vegar hált og skafrenningur. Stefán var búinn að hægja vel á ferðinni, en svo kom að því að hann hélt ekki fullri stjórn á bílnum og við snérumst og festum aftari dekkin. Gummi var vel búinn og dró okkur laus, en Stefáni var brugðið eftir þetta svo Gummi tók við stjórn bílsins. Eftir að hafa keyrt fáeina metra komum við að þar sem lögreglan var að hjálpa fólki á fólksbíl og hafði myndast þónokkur röð fyrir aftan í hina áttina. Gummi keyrði alveg út við stiku til að komast framhjá og við festum eitt dekkið. Lögreglan brást fljótt við og losaði okkur. Snjórinn var bara efst á Holtavörðuheiði og eftir það virtist keyrslan nokkuð góð, þó maður tæki eftir að vindurinn væri orðinn sterkari.

Svo sáum við allt í einu eitthvað losna og hanga meðfram bílnum sem Óskar keyrði á undan okkur. Þá hafði mikil vindhviða losað tengdamömmuboxið á bílnum.

Í Vatnsskarði var hált og veðrið var ekki gott. Þar hafði einhver farið útaf og bað okkur um að toga sig upp á veg. Rétt áður hafði skyggnið verið betra og þá hafði alltaf verið þverhnípi öðrum megin við bílinn og því vildum við frekar keyra manninn bara niður í Varmahlíð þaðan sem hann gæti síðar fengið hjálp við að losa bílinn. Strákarnir létu þó til leiðast og ég var með hjartað í buxunum á meðan bílnum var kippt upp á veg. Á leiðinni heim sáum við svo að það var ekki þverhnípt á þessum stað. Bremsurnar á öðrum bílnum voru eftir þetta ekki góðar, svo við tókum þá ákvörðun að taka enga sénsa og gista í Varmahlíð, þar sem hálka var á veginum í Öxnadal.

Vöknuðum snemma næsta dag og brunuðum til Akureyrar í fínu veðri. Komum okkur aðeins fyrir í íbúðinni og drifum okkur upp í fjall á meðan Stefán og Gummi létu kíkja á bílinn. Ég ákvað að prófa bretti í fyrsta skipti og var meira á hnjánum og rassinum heldur en á brettinu. Var næstum farin að grenja af gremju þar sem ég held ég hafi verið svona sirka fimm ára þegar ég átti svona erfitt með að komast upp með skíðalyftu...Við Stefán og Addi vorum búin að panta kennslu eftir hádegi, þar sem ekkert okkar hafði farið á bretti áður. Við fórum nokkrar ferðir, en þá varð að loka vegna veðurs, vindurinn var orðinn svo sterkur að þrátt fyrir að gera allt rétt til að fara til hægri, fauk maður til vinstri. Klukkan var orðin þrjú, og við ákváðum að drífa okkur bara til Dalvíkur, því þar var skíðasvæðið opið til fimm. Við Stefán ákváðum að fylgjast bara með hinum úr skálanum en eftir að hafa fylgst með hinum ákvað ég að skella mér bara eina til tvær ferðir á skíðin sem ég hafði dröslað með mér. Úff hvað það var gott að fara í skíðalyftu og þurfa ekki að einbeita sér geðveikt allan tímann...

Fékk minn fyrsta áfengissopa um kvöldið síðan um verslunarmannahelgina 2006. Einn bjór og heilt ópalstaup (tekið í tveimur hlutum). Hafði gleymt að læsa ipodnum mínum, svo öll fína partýtónlistin sem ég hafði sett inn á verður bara að bíða betri tíma. Hins vegar fór FM 957 alveg á kostum og spilaði fullt af fínum lögum, sem vöktu væna nostalgíu...

Við vöknuðum hins vegar um miðja nótt við hörkurifrildi pars og svo virtist sem maðurinn væri að lemja konuna þegar hún öskrar nauðgun. Strákarnir þutu fram á stigagang þar sem hún lá á stigaganginum og maðurinn stóð yfir henni og virtist vera að lemja hana. Hún fór en strákarnir hringdu á lögregluna sem var komin bara á nóinu.

Þegar við vöknuðum kom í ljós að lokað var í Hlíðarfjalli. Við ákváðum því að taka því rólega og leggja af stað heim upp úr hádegi. Ég er mjög fegin því að við Stefán náðum að kíkja í mjög stutta heimsókn til Önnu og Jens, sem eiga mjög fallegt og vel staðsett hús fyrir norðan.

Ákváðum að stöðva á Brú, sem er 5 km frá Staðarskála og fá okkur sóðaborgara. Þegar við vorum að leggja af stað aftur í bæinn fékk Addi símtal. Við höfðum gleymt að skila lyklinum að íbúðinni og næsti leigjandi var kominn. Addi hljóp inn til að reyna að redda málinu; rútan á leiðinni norður stoppar í Staðarskála og viðskiptavinur á Brú var á leiðinni þangað, svo hann tók bara lykilinn með sér.

Að lokum vil ég leggja það til að Óskar fái ekki ópal í næstu ferð... ;)