Nú hefur margt breyst síðan ég skrifaði síðustu bloggfærslu. 1. apríl byrja ég í nýju starfi; vinn á vefnum uppi á rúv. Það er sko ekki verra að vera á launum við að vesenast í Eurovision :) . Við Stefán drifum þess vegna í að kaupa okkur annan bíl, því við þurfum að skutlast með Hildi Emmu fram og til baka þegar ég fer að vinna. Við keyptum okkur tveggja ára gamlan Opel Astra station og erum hæstánægð með hann. Stefán kláraði svo formlega masterinn um helgina.

Við Sunna létum okkur ekki vanta í salinn á úrslit Laugardagslaganna. Ég var alveg með það á hreinu að Ho ho ho myndi vinna en fannst Eurobandið þó eitthvað geta ógnað því. Svo byrjaði söngkona Mercedes Club að syngja. Ó mæ god. Við Sunna hefðum mögulega getað sungið betur en hún gerði í byrjun og það er ekki hrós. Hún náði sér á strik, en ég sat bara í sjokki. Eurobandið var mjög fagmannlegt á sviði og skilaði sínu. Mér fannst lagið vera hálfgert prump sem Fullkomið líf, en það er mun betra í þessari útgáfu. Hins vegar er ég mjög hneyksluð á framkomu Friðriks Ómars þegar úrslitin voru ljós. Hann drullaði yfir Mercedes Club með orðum sínum: Stundum glymur hæst í tómri tunnu og það er mjög ódrengilegt. Mér er eiginlega orða vant yfir svona og er eiginlega sammála systur minni; það er erfitt að samgleðjast fólki sem lætur svona hluti út úr sér, sérstaklega þegar hann getur ekki einu sinni notað málsháttinn rétt.