Fyrir næstum tveimur vikum kom litla fjölskyldan á Kleppsveginum heim úr einu besta fríi sem ég hef farið í. Við skelltum okkur í ellefu daga ferð til Boston og það var algjört æði. Ég bjóst við því að Hildur Emma myndi kannski gráta alla leiðina í flugvélinni en mín var bara í svaka stuði; reyndar svo miklu að tvær af flugfreyjunum fengu að halda á henni. Við vorum með bílaleigubíl, svo við gátum farið í aðeins lengri ferðir og ég er rosalega fegin að bíllinn var með GPS, því annars værum við líklegast enn föst á flugvellinum; vegakerfið þarna er ekki það auðskiljanlegasta í heimi. Löbbuðum heilan helling; t.d. Freedom trail, sem er u.þ.b. 4 km og tengir saman helstu staði sjálfstæðisbaráttunnar með rauðri línu, úr múrsteinum annars vegar og málningu hins vegar. Svo eru líka ofsalega fallegir almenningsgarðar þarna. Fólkið í Boston var líka rosalega indælt. Römbuðum fram á bygginguna þar sem skrifstofurnar í Boston Legal eiga að vera og fengum okkur hamborgara á fyrirmynd Cheers. Brottfarardaginn fórum við á Dunkin' donuts sem var alveg in the middle of nowhere og sáum þar löggur fá sér kleinuhringi. Það fannst mér kúl. Litla prinsessan var svo alveg yndisleg á heimleiðinni en við komum heim með léttari veski og þyngri töskur.

Á páskadag hræddi Hildur Emma okkur soldið, því hún fékk hitakrampa og við fórum upp á spítala í sjúkrabíl. Það er mjög ógnvekjandi að sjá litla barnið sitt svona en það hjálpaði mikið til að við vorum heima hjá mömmu og pabba þegar þetta gerðist og mamma er frábær í svona aðstæðum. Hildur var um nóttina uppi á spítala svo hægt væri að fylgjast með henni og ég fékk að gista hjá henni. Á bráðamóttöku barna má bara annað foreldrið gista, því það eru fleiri en einn sjúklingur saman á stofu. Hitakrampi er ekki hættulegur en mjög óhugnanlegur að sjá. Hann kom líklegast út af inflúensu og Hildur Emma er alveg búin að jafna sig núna.